Tylko w kuchni żyję. Reszta to czekanie.

Justyna Słupska - Kartaczowska
Moja przygoda z kuchnią  zaczęła się w dniu, kiedy pracując na planie jako charakteryzatorka, stwierdziłam, że chcę robić w życiu coś, co naprawdę  kocham. Coś, co pochłania tak, że czas przestaje istnieć. Zresztą  wtedy, po ukończeniu szkoły charakteryzacji filmowej w Paryżu, czułam, że mogę przenosić góry. Dziś wiem, że w tamtej dziedzinie mogłam zostać dobrym rzemieślnikiem, ale nie artystką. 

Kuchnia pociągała mnie zawsze. Właśnie jako sztuka – nieogarnięta i nieskończona. Zabawne, że skończone wydawało mi się malarstwo; już podczas studiów na historii sztuki zastanawiało mnie, co można namalować po Malewiczu i jego „Czarnym kwadracie na białym tle”. A w kuchni? Tu można wszystko. Można tworzyć talerze jak dzieła sztuki. Smaki są jak kolory, które każdy odbiera inaczej. I tyle tych kolorów jest jeszcze do odkrycia.

Uprawiam moją sztukę, wykorzystując warsztat zdobyty głównie poza granicami kraju, w restauracjach z gwiazdkami Michelin, które były szkołą absolutnej dyscypliny i totalnego podporządkowania kuchni. Ta szkoła kosztowała mnie bardzo dużo. Nie, nie pieniędzy. Wyrzeczeń. Ale to z nich wyrasta moja dzisiejsza wizja gotowania. Mój szef w Cannes, Christian Sinicropi, któremu zawdzięczam najwięcej, bo to on tak naprawdę odkrył przede mną mój potencjał, powtarzał mi nieustannie, że trzeba dużo pokory, żeby zaistnieć i być wielkim.  

Wielkość zawsze idzie w parze z prostotą. Rzeczy proste są genialne. Rzeczy genialne są  proste. Dlatego najbardziej smakuje mi chleb z czarnym pieprzem i masłem z fleur de sel, no może jeszcze z... fois gras i cienkim plasterkiem czarnej trufli (nic na to nie poradzę).

A oprócz tego: spaghetti aglio olio i ostrygi z octem ze starego czerwonego wina i drobno posiekaną  szalotką. 

Tylko w kuchni żyję, reszta to czekanie. Nie czekajmy więc, zapraszam do mojej kuchni.